Szeptuchy – o kobiecych strażniczkach słowa, ognia i uzdrawiającej energii
W sercu dawnych ziem słowiańskich, na pograniczu świata widzialnego i tego, co przeczuwalne, żyły kobiety, o których szeptano z szacunkiem. Nazywano je Szeptuchami — tymi, które znają moc słów, uzdrawiają energią, przeprowadzają przez ból i niosą światło tam, gdzie człowiek tracił nadzieję.
Do dziś mówi się o nich z ciszą w głosie. Bo Szeptucha nie była zwykłą znachorką.
Była kobietą, która słyszała więcej — między słowami, między oddechami, między warstwami świata.
Kim były Szeptuchy
Szeptuchy wywodzą się z głębokich korzeni przedchrześcijańskiej tradycji, w której wiara w naturę, duchy przodków i moc intencji tworzyły fundament codziennego życia. Z czasem ich praktyka połączyła stare słowiańskie obrzędy z chrześcijańskimi modlitwami — bo Szeptucha zawsze działała tam, gdzie człowiek najbardziej potrzebował pomocy.
Były:
- uzdrowicielkami ciała i ducha,
- strażniczkami rodowych zwyczajów,
- przewodniczkami przez życie, chorobę i cierpienie,
- kobietami obdarzonymi intuicją i wyczuciem energii.
Ich moc wynikała z uważności, modlitwy, kontaktu z naturą i głębokiego współodczuwania.
Na czym polegała ich praca
Szeptucha pracowała… słowem.
Nie krzykiem, nie zaklęciem — ale szeptem.
W jej głosie drgała intencja, w której splatały się modlitwa, energia i symbol.
Wypowiadała „zamowy”: rytualne formuły, często przekazywane z pokolenia na pokolenie.
Jej praktyka obejmowała:
Szeptanie uzdrawiających modlitw
Kierowanych na choroby, lęki, bezsenność, obrzęki, „złe spojrzenia”, niepokój czy utratę sił.
Wierzono, że słowo Szeptuchy rozplątuje to, co trudne, i przywraca równowagę.
Wylewanie wosku
Stary rytuał oczyszczania energetycznego — w którym stopiony wosk ujawniał kształty symbolizujące blokady, lęki i to, co nie zostało nazwane.
Ziołolecznictwo
Szeptucha znała rośliny, ich moc i czas zbioru. Święte zioła w jej rękach stawały się ochroną i lekarstwem.
Oczyszczanie dymem – okadzanie
Był to sposób na odpędzenie ciężkich energii, rodzinnych uwiązań, „klątwy języka” lub cudzego gniewu.
Przywracanie harmonii energetycznej
Dotykiem, oddechem, znakiem krzyża, modlitwą, niekiedy gestami, które wyglądały jak misterny taniec dłoni.
Na co działały ich rytuały
Szeptuchy pomagały w sprawach, które wymykały się medycynie i logice codzienności:
- w chorobach przewlekłych i „nieokreślonych”,
- w stanach wyczerpania, smutku i lęku,
- w problemach rodzinnych i „złym słowie”,
- w nieszczęściu, pechu, konfliktach,
- w utracie energii życiowej i kierunku.
W ich pracy celem zawsze było jedno:
przywrócić człowieka do światła, do siebie, do własnej mocy.
Moc Szeptuch — skąd się brała
Nie jest to magia w filmowym znaczeniu — ta spektakularna, pełna fajerwerków i iluzji.
Moc szeptuch była inna: cicha, głęboka i zakorzeniona w czymś znacznie większym.
Wyrastała z wiary, niezależnie od tradycji,
z intencji, która była jak otwarcie drzwi do uzdrowienia,
z uważnej obserwacji natury, jej cykli i znaków,
z doświadczenia pokoleń, przekazywanego w słowach, gestach i rytuałach,
ze zdolności czucia energii, która płynie między ludźmi i światem,
oraz z wewnętrznej etyki pomocy, tak silnej, że prowadziła je przez całe życie.
Szeptucha zawsze powtarzała, że jej moc jest tylko pomostem — delikatną drogą, po której przeprowadza człowieka z miejsca bólu do miejsca ukojenia.
Bo prawdziwe uzdrowienie rodzi się w człowieku:
w jego woli życia,
w jego nadziei,
w jego gotowości do zmiany.
One tylko przypominały mu, że to wszystko już w nim jest.
Szeptuchy w dzisiejszym świecie
Choć czasy się zmieniły, energia pracy Szeptuch nie zniknęła.
Dziś ich tradycję kontynuują kobiety, które:
- pracują z energią,
- prowadzą intencyjne modlitwy i medytacje,
- wykorzystują zioła, intuicję i techniki oczyszczania,
- wspierają osoby po traumach i w procesie odzyskiwania siły.
Szeptucha współczesna to wciąż kobieta, która słyszy więcej — i pomaga innym usłyszeć samych siebie.
Dziedzictwo, które wciąż żyje
Szeptuchy pokazują, że człowiek ma w sobie ogromną moc — lecz czasem potrzebuje przewodniczki, aby ją odnaleźć.
Ich szept jest symbolem:
czułego prowadzenia, kobiecej intuicji, mądrości rodowej i uzdrawiającej energii słów.
To dziedzictwo nie umarło.
Ono trwa, w rękach kobiet, które nadal niosą światło tam, gdzie ktoś potrzebuje ciepła, opieki i oddechu.
Zostań Szeptuchą
Tak, i Ty możesz zostać Szeptuchą / Szeptuchem. Możesz nauczyć się rytuałów i zamów Szeptuch. Zapraszam Cię na Warsztaty, na których ta unikatowa wiedza będzie dla Ciebie dostępna.
Agnieszka Janeczko / Szeptucha z Lublina